اگرچه جنبش فری جاز در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در برخی محافل جاز بسیار مورد انتقاد قرار گرفت، اما پیشگامان آن، استعدادهای درخشانی چون اورنت کلمن، سسیل تیلور، سان را، آلبرت آیلر و جان کولترین، امروزه به عنوان چهره‌های محوری در تکامل جاز به عنوان نوآورانه‌ترین شکل هنری آمریکا شناخته می‌شوند. مستند «موسیقی آتشین» معماران جنبشی را به تصویر می‌کشد که بداهه‌نوازی رادیکال آن‌ها مرزهای هارمونیک و ریتمیک را جابه‌جا کرد و آلبوم‌های ماندگاری چون «فری جاز: یک الهام جمعی» اثر کلمن و «صعود» اثر کولترین را پدید آورد. آرشیو غنی از تصاویر قدیمی، فضای موسیقی جاز دهه ۱۹۶۰ را در کنار تحلیل‌های دقیق گری گیدینز منتقد و تعدادی از نوازندگان کلیدی این جنبش بازسازی می‌کند.